เกิดใหม่ทั้งที ขอหนีอาชีพร่างทรงไม่ได้เหรอคะ!

"นางฟ้าตัวน้อย... ลูกน่ะเหมือนแม่นะ เพราะงั้นลูกต้องช่วยเหลือผู้คนสิ" ทุกครั้งที่แม่พูดคำนั้น ฉันได้แต่สาบานกับตัวเอง... ว่าชาตินี้จะไม่มีวันยอมใช้ชีวิตเป็น 'ร่างทรง' เหมือนแม่เด็ดขาด!

แต่ทว่า... ทั้งที่อุตส่าห์หนีองค์เทพมาทั้งชีวิตจนตัวตาย พอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที ดันมาโผล่ในโลกโรแมนติกแฟนตาซีตะวันตกซะงั้น! นึกว่าจะรอดแล้ว แต่จู่ๆ... [ได้ยินเสียงข้าหรือไม่? นับจากนี้ไป เจ้าคือนักบุญหญิงที่เราเลือก!] เดี๋ยวนะ... ทำไมเทพทางฝั่งนี้ถึงยังเรียกฉันว่า 'นางฟ้า' เหมือนกันอีกเนี่ย?!

ชาติก่อนเกลียดการเป็นร่างทรงจนยอมตาย แล้วทำไมชาตินี้ฉันต้องกลับมาทำอะไรแบบเดิมอีกรอบด้วยคะเนี่ย!?

มิหนำซ้ำ พอไปเข้าเฝ้าจักรพรรดิตามบัญชาสวรรค์ เพื่อหวังกู้โลก หมอนั่นดันแผ่รังสีอำมหิตใส่จนขนลุกซู่ "นักบุญหญิงจากตำนานปรัมปรางั้นรึ? ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นหรอกนะ" ...นี่ฉันต้องเกลี้ยกล่อมไอ้ผู้ชายคนนี้เพื่อช่วยโลกจริงๆ เหรอ? ทำไมหวยต้องมาออกที่ จักรพรรดิผู้เกลียดชังเทพเจ้าเข้าไส้ ด้วยนะ!